Mani (peygamber)

Günümüzde Mani (peygamber) farklı alanlarda büyük ilgi gören ve alakalı bir konu haline geldi. Teknolojinin ilerlemesi ve küreselleşmeyle birlikte Mani (peygamber) günlük hayatımızda temel bir rol üstlendi. Mani (peygamber), ekonomi üzerindeki etkisinden toplum üzerindeki etkisine kadar çok sayıda tartışmaya ve düşünceye yol açtı. Bu makalede Mani (peygamber)'in farklı boyutlarını keşfederek önemini, sonuçlarını ve zaman içindeki gelişimini analiz edeceğiz. Mani (peygamber) dünyasına dalmak, onun günümüzü nasıl şekillendirdiğini ve gelecekte nereye gidebileceğini daha iyi anlamamızı sağlayacak.

Mani
Doğum216
Tizpon, Mezopotamya
Ölüm274
Cündişapur, Sasani İmparatorluğu
Tanınma nedeniPeygamber

Mani (Farsça: مانی, d. 216, Tizpon - ö. 274, Cündişapur), gnostik bir din olan Maniheizm'in kurucusu. Birûni'ye göre Mani, Yeni Ahit'te bahsi geçen Faraklit'in kendisi olduğunu ve "son peygamber" olduğunu ileri sürdü.[1][2]

Hayatı

Mani, 216 tarihinde Part İmparatorluğu'nun Tizpon kentinde dünyaya geldi. Fakat güçlü dinsel eğilimlere sahip bir kişi olmalıydı, zira bir süre sonra Ekbatan'ı terk ederek, Güney Babilonya'da bulunan "Menakkede" adlı bir Mandeen tarikatına katıldı ve küçük oğlunu bu inançlara göre yetiştirdi. Mani'nin babası da, din reformu taraftarı olarak önemli etkinliklerde bulunmuş ve adeta oğluna öncülük etmiştir. Mani dinsel eğitiminin yanı sıra gençlik yıllarını nakkaşlık öğrenerek geçirmiştir.

Mani, Sasani İmparatorluğu'nun I. Şâpûr (h. 242-273) egemenliği altındaki döneminde, öğretilerini çok başarılı olarak halk arasında yayabilmiştir. Ancak I. Şâpûr'un ardından tahta çıkan hükümdar I. Behram (ya da II. Behram) onu Magerlerin bir şikayeti üzerine tutuklatıp 274 tarihinde idam ettirmiştir. Maniciler, Mani'nin bir haça çakılarak (İsa gibi) idam edildiğini kaydetmiş olsalar da, bunda bazı şüpheler vardır.[3]

Kaynakça

  1. ^ Eschatology ii. Manichean Eschatology 20 Ağustos 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Encyclopædia Iranica
  2. ^ el-Birûni, Muhammed bin Ahmed; Eduard Sachau ed.; The Chronology of Ancient Nations; s. 190; W. H. Allen & Co.; Londra: 1879
  3. ^ Bevan, A. A. (1930). "Manichaeism". Encyclopaedia of Religion and Ethics, VIII. Cilt. Ed. James Hastings. Londra.